Jesteś w: Strona główna » Warto zobaczyć » Widok obiektu
Byłeś, wybierasz się ?
  Poleć znajomemu
  Byłem tutaj
  Wybieram się
  Napisz recenzję
  Dodaj zdjęcie
  Dodaj wideo
Zaplanowane wycieczki
  Stwórz nową wycieczkę
Użytkownicy
którzy już odwiedzili ten obiekt
Żaden z użytkowników nie odwiedził tego obiektu, bądź pierwszy!

» byłem tutaj

Użytkownicy
którzy wybierają się do tego obiektu
Evellyn
Kutno
Inne miejsca w okolicy
Niezapominajka
województwo: warmińsko-mazurskie, powiat: gołdapski
Nadleśnictwo Gołdap
Osada Leśna
województwo: warmińsko-mazurskie, powiat: gołdapski
Nadleśnictwo Gołdap
Puszcza Romincka

Opis obiektu

Pagórki i dolinki, jasne dębiny obok mrocznych świerczyn, torfowiska, drobne cieki wodne, rozlewiska i źródliska. To obraz jednej z bardziej różnorodnych polskich puszcz – Puszczy Rominckiej.

puszcza romincka

Pofałdowany teren (względna różnica wysokości sięga 200 m) puszcza zawdzięcza ostatniemu zlodowaceniu. Lodowiec raz rozwijał się, raz cofał, czasem „stawał” w miejscu na kilkadziesiąt tysięcy lat. Zwały ziemi pchane przez lód, a także woda z topniejących jęzorów lodowca tworzyły przeróżne formy geologiczne (moreny, kemy). Rozmaitości form terenu towarzyszy różnorodność siedlisk i zbiorowisk leśnych. Występują tu zarówno ciepłolubne zespoły murawowe z roślinami rodem z Europy Południowo-Wschodniej, jak i lasy borealne. To właśnie związanym z nimi siedliskom: świerczynie na torfie i świerkowo-sosnowym borom, puszcza zawdzięcza sławę „polskiej tajgi”. Surowy klimat sprawił, że zachowały się liczne relikty po florze „epoki chłodu”, w tym malina moroszka, która w puszczy rośnie i owocuje.  

W drzewostanach puszczańskich przez wieki dominowały drzewa liściaste. Potem zastąpił je świerk, który, mimo że dziesiątkowany przez wiatry i owady, przetrwał jako pan puszczy do dziś. Obecnie jednak, zdając sobie sprawę z naturalnych możliwości puszczańskich siedlisk, leśnicy przebudowują drzewostany. Odnawiając las, sadzą więcej drzew liściastych, głównie dębu. 

Drzewa w puszczy obrastają porosty. Te proste organizmy znane są od lat z wrażliwości na zanieczyszczenie powietrza związkami siarki i azotu. Każdy gatunek posiada granicę wytrzymałości na obecność tych związków; gdy ich stężenie ją przekroczy – ginie. Wykorzystano to, budując skale porostowe monitorujące zanieczyszczenie powietrza. W Puszczy Rominckiej występują porosty nawet najbardziej wrażliwe, prosty stąd wniosek, że powietrze tu czyste jak mało gdzie.

Nie mniej bogata niż flora jest puszczańska fauna; poza niedźwiedziem i żubrem żyją tu wszystkie większe polskie ssaki. Specjalne miejsce w wśród nich zajmuje bóbr. Stwierdzono ponad 60 stanowisk rodzin bobrowych, w których łącznie żyje 300-400 osobników. Z racji tej liczebności są bobry prawdziwymi „architektami” puszczy. Stawiając tamy i zatrzymując drobne cieki wodne, podtapiają duże połacie lasu. Przez jakiś czas żyją tak, wykorzystując rosnące wokół drzewa, by potem przenieść się w nowe miejsce, zostawiwszy za sobą bezdrzewną przestrzeń, którą wkrótce zajmą siewki nowego pokolenia lasu. Nikomu w puszczy to nie przeszkadza. Tu, tak jak i w innych częściach Polski, odczuwa się niedobór wody, a nikt tak jak bobry nie potrafi zadbać o „małą retencję” i zatrzymywać wodę w lesie.  

puszcza romincka1

Na terenie puszczy współistnieją różne formy gospodarowania zasobami przyrody. Gospodarzem są leśnicy z Nadleśnictwa Gołdap, a na terenie nieco większym niż zajmują lasy postał w 1998 r. Park Krajobrazowy Puszcza Romincka. Współpraca nadleśnictwa i parku układa się znakomicie, a zadania dwóch jednostek doskonale się uzupełniają. – Nie rozumiem konfliktu, jaki często powstaje pomiędzy leśnikami a organizacjami chroniącymi przyrodę – mówi dyrektor parku, Jaromir Krajewski. – Nie rozumiem nawet podziału na leśników i „ochroniarzy” – w końcu przyrodę chronią wszyscy, a leśnicy w szczególności.  

O las dbają głównie leśnicy, zadaniem administracji parku krajobrazowego jest z kolei m.in. zachowanie walorów przyrodniczych i kulturowych tego regionu. Romincki krajobraz, poza rozległymi lasami, tworzą również wsie ze starą, wschodniopruską zabudową. Białe ściany, mocne mury i spadziste, czerwone dachy kryte dachówką mają dużą wartość historyczną i krajobrazową. Co prawda po II wojnie światowej zeszpecono pejzaż architektoniczny pegeerowskimi „klockami”, jednak obecnie wraca się do dawnych wzorów.  

W siedzibie parku zorganizowano centrum edukacji przyrodniczej, w której odbywają się lekcje. Budowa została sfinansowana głównie ze środków WFOŚiGW, pomogły także władze i fundacje powiatowe oraz gminne. Dzięki pomocy z zewnątrz powstała również ścieżka edukacyjna „Szlak rzeki Błądzianki”. Polska część Puszczy Rominckiej to tylko 30 proc. całości. reszta znajduje się po drugiej stronie granicy, w obwodzie kaliningradzkim.  

Puszcza Romincka2

Raj dla myśliwych

Od wieków walory puszczy doceniali myśliwi. Wielkim miłośnikiem łowiectwa, i Puszczy Rominckiej przy okazji, był ostatni cesarz Niemiec i król pruski Wilhelm II. Miał w Romintach swój pałac, po wojnie częściowo zniszczony, a częściowo przeniesiony do Kalinigradu, gdzie mieści się w nim dyskoteka i kawiarnia. Po cesarzu pozostały także pamiątkowe kamienie, postawione w miejscach ważnych wydarzeń łowieckich, np. upolowania dwutysięcznego jelenia byka. Po upadku cesarstwa teren puszczy pozostał reprezentacyjnym terenem łowieckim i dalej słynął z przepięknych jeleni. W okresie III Rzeszy polował tu Herman Goering, szef lotnictwa niemieckiego, a przy okazji główny łowczy Rzeszy. Wybudował obok pałacu cesarskiego swoją siedzibę, a Luftwaffe dowodził z bunkrów z pobliskiej Gołdapi. Upolował tu jelenia, zwanego „Matadorem”, który przez lata był rekordem świata. Łowiecka pasja nazistowskiego dygnitarza była tak silna, że ostatnie polowanie odbył ledwie na trzy dni przed wkroczeniem Armii Czerwonej.

Artur Rutkowski
CILP

Galeria zdjęć
 

Galeria wideo
 
 

Recenzje

dodaj swoją recenzję

Podziel się na:FacebookTwitterWykop

Województwo

warmińsko-mazurskie

Powiat

gołdapski

Współrzędne

Dł. geogr. 22° 39´ 47˝

Sz. geogr. 54° 18´ 2˝

Mapa

Zgłoś błąd

Copyright © 2008-2018 Centrum Informacyjne Lasów Państwowych
Projekt: Ideacto
Powered by WEB interface, Wykonanie: internet ART
Serwisy internetowe Lasów Państwowych wykorzystują pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub wykorzystanie.
Więcej informacji znajdziesz w naszej Polityce Prywatności.
Akceptuję politykę prywatności
zamknij